Fogbow

2010-09-03T01:54:00.002+04:30

خب، من این دنیا را به ...م بقال سر کوچه مان هم نمی گیرم، تا وقتی کافه ای پیدا می شود که با همه دل تنگی هایت بروی آنجا و کافه چی اش محکم بغلت کند و بگویی که دلت برایش تنگ شده بوده...

...

2010-08-26T02:33:00.000+04:30

ما نقش بازی می کنیم
.
.
.
هی پک به پک بغض ها را فرو می دهیم
.
.
.
با هر بازدم خنده بالا میاوریم
.
.
.
سیگار بهانه است

2010-08-06T17:52:00.000+04:30

من...

فاتح امیدهای بی سرانجام و آرزوهای عقیم ام،

فاتح حسرت های جامانده و بغض های بی باران...

من، پیاده سربازی، از جنگ برگشته، فاتح شکست های خویش ام...

2010-08-01T01:55:00.000+04:30

شاید زمان بخشنده باشد؛

ببخشد خواستنی هایم را به من...

ببخشد من را به خواستنی هایم...

شاید...

از نو...

2010-07-28T01:46:00.001+04:30

کار و زندگی ٍ آدم نوشتن باشد و این همه کلمه ها برایش غریب...

شاید کم کم آشتی کردیم، من و خودم و کلمه ها...

2009-09-15T02:21:00.002+04:30

- بچه كه بودم مي رفتم يك مهد كودك كه سر كوچه مان بود ، يك پالتوي زرد داشتم كه پشتش عكس يك خرگوش بود ، هميشه موهايم باز بود و هميشه روغن زده و براق و هميشه فرفري ، بعد سيستم كلاس اينجوري بود كه هركي زودتر مي آمد رديف هاي اول مي نشست تا الي آخر ، من هميشه رديف آخر جايم بود ، نميدانم چرا هيچ وقت زود نمي رسيدم ، عصر ها هم بايد صبر مي كردم مامان بيايد دنبالم و دقيقا هم يك نيم ساعتي هميشه توي كلاس خالي يا دفتر منتظر بودم تا مامان بيايد !

اين ها يكهو يادم افتاد ، حالا هي دارم فك مي كنم صبحش به جهنم كه خوابالو مي شستم رديف آخر و آرزو به دلم ماند كه يك بار رديف اول بشينم و با توجه به اينكه مهد به خونه خيلي ! نزديك بود مي توانست بشود ولي نشد ، عصرها چرا مامان دير مي كرد مسير به اين نزديكي را ؟!

شما يك عدد كوچولو با موهاي بلند و فرفري و پالتوي زرد ِ بلند و كيف كوچك ِ آبي تصور كنيد در انتظار مامانش ، تراژدي بوده اصلا !

- قبل از انتخابات كلي به خودم مي گفتم نظر آن دوستي كه مي خواهد به دكتر راي بدهد نبايد توي رابطه ات تاثير بگذارد ، حالا اما نمي دانم بايد چه كار كرد آخر.

وقتي دوستي قديمي مي گويد: شما كه سنگ مي زنيد به نيروهاي امنيتي آن ها حق دارند شليك كنند! ، خب تكليف چيست ؟ حق ندارم وقتي مي پرسد: حالا توي مرز بندي هاي تو من كجا هستم ؟ بگويم: هماني كه بودي نيستي؟!

آدم گيج مي شود اين روزها ، خب چكار كند با اين آدم هاي دور و بري كه قانع نمي شوند و حرف گوش نمي دهند و گويا خودشان را به خواب زنده اند و ولي خب دوست اند و آشنا و فاميل و اصلا پدر ، چه كند آدم با اين ها ؟!

- يك ساعت در مورد شجريان حرف زد و مدام ازش تعريف كرد و گلايه كرد كه اينجا قدر همچين آدمي را نميدونن آخرش اضافه كرد كه داره آلبوم رندان مست اش را دانلود مي كنه !

...

2009-08-27T01:50:00.005+04:30

حرف هايت را جويده جويده مي شنوم ،

از بس كه مي ترسم ،

ناغافل مات ِ حرف هايت شوم و ،

از دهانم - ~~دلم~~ - بپرد كه دوستت دارم !

- دوستي گفت : هر بار كه مي بينمت كم حرف تر شده اي. با اين اوصاف همين روزهاست كه لال شوم !

سكوت

2009-08-12T20:58:00.001+04:30

صداي تو از يادم رفته ،

دردم اينه الان ؛

صدات از يادم رفته ...

...

2009-08-09T01:55:00.007+04:30

- آنجا كه زندگي بد خُلق شد و يكي يكي دل خوشي هاي آدم را ازش گرفت ، وقت مقاومت مي شود ؛

بايد دست به اكتشاف زد ،

آدمي تازه ،

جايي تازه ،

چيزي تازه ،

كه ثابت كني زنده اي ، كه زندگي بد خُلق َت را كم كم رام كني .

- يك عدد بازار مكاره كشف كرده ام كه بايد ديد اصلا ، گفتن ندارد ، يعني توصيف نمي شود ، يك عدد جمعه بازار با كلي فروشنده و جنس هاي خاص ، بايد ديد !

- رتبه امسال من اصلا و ابدا با ميزان درس خوندنم نميخونه ، معجزه است واقعا ، دارم انتخاب رشته مي كنم الان ، آقاي استاد گفت 6تاي نيمه متمركز را قبولي شما برو خوش باش ، پيشكسوت كنكور شده ام از بس كه هي شركت كرده ام ، زور كرد كه علاوه بر نمايش ، ارتباط تصويري را هم بزن بعد بيا اينجا خودم آماده ات مي كنم ، نميدونم حالا ، شايد گرافيست شديم يكهو !

چشم هايش !

2009-08-02T13:21:00.001+04:30

مامان تلويزيون را روشن مي كنه ، ميگه اين كيه ؟ ميچرخم سمت تلويزيون ، صحنه دادگاهه و متهمي كه داره حرف ميزنه ، برمي گردم كه : " نميشناسم ، ولش كن بابا " ؛ يك آن ذهنم متوقف ميشه ، چشم هاش ... ، برمي گردم باز سمت تلويزيون ، اين ابطحيه ؟ ... آره ، اين چشم هايي كه انگاري هميشه تهش داره ميخنده ماله ابطحيه ...

براي ديدن اين دادگاه بايد صداي تلويزيون را مي بستي و فقط نگاه مي كردي ، چشم هاي ابطحي همه چيز را برات مي گفت !

...

2009-07-27T12:54:00.005+04:30

اينجا راحت تره !